"Kadim Dolunay" ın kaleminden...

Konuşmayı öğrendikten sonra sustum, anlam kazandı susuşlarım.

Kelimelerin peşinden giden bir bilme dilencisiydim, kırk yıl köleliğine mahkûm edecek bir ilme açıldı avuçlarım.

Üftadeyim susuz şehrin merkezinde.. Pür-hazan gönlüm, iftarsız oruçlarım...

'Anne' dediğimde geçen acılarım, öpüldüğünde iyileşen yaralarım yoktu benim.. Ter yağışlı çetin yokuşlarım…

Yumdum kelimelerimi, gölgesiz lehçelerle konuştum dünyayla.. Dünya beni suçlar, ben dünyayı suçlarım...


Yanağımdaki gamzeyi ancak yüzüm olgunlaştıktan sonra görebildim..

Güneşe, sadece batmaya yakınken çıplak gözle bakabildim..

Anlamak yetmedi, kavradıktan sonra öğrenebildim..

Kaynağına dökülebilen tek şeyin aşk olduğunu, ancak aşk'ı yaşadıktan sonra söyleyebildim..

Kalemin çalımı dilimi ezdiğinde, sustum ve sadece yazabildim..


Dönmese dilim, lal olsam da ne fark eder, düşüncelerimi kuşatsın selaset..

Çirkin olsam da bakılmasa yüzüme, bakışlarıma düşsün asalet..

Eli bastonlu âmayım, sallanıp dursam da, ruhumu sarsın metanet..

Zenginlerin dünyasında karın doyurma telaşım var… Bu mu adalet..?

Bir canım vardı benim sandığım, anladım ki o da emanet…


"Kadim Dolunay"

''Kalbe Sözden Çok,Sükûttan manalar akar..''

“Gitmekle gidilmiyor ki,
Gitmekle gitmiş olamazsın;
Gönlün kalır,
Aklın kalır,
Anıların kalır."

Cemal Süreya

.//..Sözler tükendi dilimde..
"Elem neşrah leke sadrak.."
Ve "Affet beni Rabbim" diyorum susarak ve sadece ağlayarak..//..

Dua dua sabır d/okuyorum halim sana teslim Rabbim...

Korkuyor...

İnsanların çoğu kaybetmekten korktuğu için, sevmekten korkuyor.

Sevilmekten korkuyor, kendisini sevilmeye layık görmediği için.

Düşünmekten korkuyor, sorumluluk getireceği için.

Konuşmaktan korkuyor, eleştirilmekten korktuğu için.

Duygularını ifade etmekten korkuyor, reddedilmekten korktuğu için.

Yaşlanmaktan korkuyor, gençliğinin kıymetini bilmediği için.

Unutulmaktan korkuyor, dünyaya iyi birşey vermedigi için.

Ve ölmekten korkuyor aslında yaşamayı bilmediği için.

William Shakespeare

  
*öylesine


yaşamaya o kadar çok alıştırıldım ki,


öylesine




ölmekten çok korkuyorum...


sende mi..?

Bazen...

Bazen söylenecek söz kalmaz...

bazende söylenecek okadar şey varken

kelimeler boğazınızda düğümlenir...
Bazen gururunuz izin vermez konuşmanıza bazende korkularınız.
Kim bilir belki de konuşmanıza gerek yoktur zaten.

ya her şey bitmiştir çoktan ne söyleseniz kar etmez
Ya da söylemeniz gerekenleri söyleyemediğiniz için

her şey kayıp gider ellerinizden.
Siz öylece bakarsınız ardından ve keşke sözün bittiği o yerde

hiç durmasaydım dersiniz pişmanlık içinde.
insanın anlam aktarımını belki de en iyi yaptığı şeylerdir sözcükler.
Bir şeyler anlatmak,sevgini haykırmak, adına kullanırsın sözcükleri.
Ancak öyle anlar vardır ki,

sözcüklerin nerdeyse sınırsız olan dünyasında bile yetersizlik duygusunu yaşarsın.

ya artık anlatacak mecalin kalmamıştır

ya da anlatacaklarını anlayabilecek aklı bulamamışsındır karşında.
Garip ve hüzünlü bir yetersizlik duygusudur yaşadığın.

Belki yutkunur belki de"yok" dersin "olmayacak" dersin.

gözlerini yere diker ve ümitsizliğine çare ararsın kelimelerin çıkmaza giren sokaklarında.
Ve Anlarsınki Herşeyin anlamsız geldiği andır.
Anlatmanın bos oldugunu anladıgınız andır.
Gözlerin konuşmaya başladığı andır..
Sözün bittiği yer, duanın başladığı yerdir
Göze Almalı Bazen
Göze almalı insan bazen;
Kırılacak dal olmayı ya da tutunduğun dalın kırılacağını.
Bir kalpte yıldız olmayı ya da kaymayı.
Bir gözde ışık olmayı ya da sönmeyi.
Bir gerçek olmayı ya da hayal kalmayı.
Beraber uyumayı ya da yanlız uyanmayı.
Ona dokunmayı ya da resmine bakmayı.
Göze almalı insan bazen;
Bugün var olmayı ya da yok kalmayı.
Nefes almayı ya da can çekişmeyi.
Gamzelerinin çıkmasını ya da yanaklarının ıslanmasını.
Su olmayı yanan bir yüreğe ya da kendinde ateş olmayı.
Göze almalı insan bazen;
Deli olup umursamamyı ya da akıllı olup umursanmayı.
Göze almalı insan bazen;
Sözün bittiği yerde hoşçakal demeyi…

________________alıntı__

Aşk dedim düştüm yoluna…

Düştüm yalınayak aşkın yoluna..

Bir garip seyyahım şimdi alemde,

Fikrim Sensin,maksudum Sen,her dem zikrimde.

Bir "hû"sesi yükseldi göğe,bir "hû" sesi aşkın dilinden,

Bırakma beni ya hû aşksız bırakma!

Aşk diye diye geldim kapına…

alıntı

Mahşerde Kur’ân’la haşreyle beni...

İstemem dünyanın, tâcı tahtını;

Muradım; almaktır kul berâtını.

Affınla tanıdım,... Yüce Zâtını;

Sen ki; bağışlarsın, Rabb’im diyeni,

Mahşerde Kur’ân’la haşreyle beni...
......

Ne kadar vursam da, nefsimi taşa,

Sabrını vermezsen, çıkamam başa.

Sen affetmedikçe, ibâdet boşa,

Bilirim… Seversin, Sen de seveni;

Mahşerde Kur’ân’la haşreyle beni...

Neyleyim, Zâtından başka sırdaşı,

Lûtfuna kör bakan, gözdeki yaşı.

Neyleyim, aşkınla eğilmez başı;

Sonsuz rahmetinle tanıdım Seni;

Mahşerde Kur’ân’la haşreyle beni...

Senden geldim, yine dönüşüm Sana,

Şükrümü kabul et, verdiğin cana.

Dünyalar bir yana, rızân bir yana;

Yüce Kur’ân’ınla tanıdım Seni;

Yâ Rabbi… O’nunla haşreyle beni...

ÂMİN.

Cengiz Numanoğlu